HIGH

In de wolken...

Letterlijk . Binnen enkele ogenblikken zal ik gedurende een aantal uren in de lucht hangen (13 u om precies te zijn).

Figuurlijk, want ik bevind me ook mentaal in hogere sferen. Eindelijk naar dat prachtige land, waar ik al zo lang van droom! Datgene waar ik de voorbije maanden zo hard naar heb uitgekeken, datgene waar ik de afgelopen vier maanden zo hard heb voor gewerkt... Het moment is dan nu aangebroken! Eindelijk kan mijn ‘missie’ van start gaan.  Ik word er helemaal sentimenteel van. ;-)

In de wolken, waar alles in een mist omhuld wordt.  Ik duik namelijk in het onbekende. De eerste keer buiten Europa, over de grote oceaan. Op naar de wereld van de straatkinderen, die me toch zo ongrijpbaar lijkt. Hoe kan ik me hun leven inbeelden, als  Europeaan die alles heeft wat haar hartje begeert? Hoe zullen de kinderen naar mij kijken? Hoe kan ik hen motiveren, wat zal ik tegen hen zeggen? Ik zal me terughoudend en open proberen op te stellen. Ik kan daar moeilijk aankomen en het daar als Westers pedagoogje eens gaan uitleggen. Alles wat ik hier geleerd heb, is daar misschien niet van toepassing. Het maakt me wat onzeker, maar anderzijds wordt het gewoon puur ervaren, verkennen, ontdekken! We zien wel. Voorlopig kan ik niet meer doen dan gewoon mezelf zijn. Hiphoi!

De klok slaat ondertussen één uur . Mijn pc zegt twee, maar die is nog niet mee met het winteruur. Ik zit op mijn bed, gepakt en gezakt. Ik denk dat ik er klaar voor ben...

-Gevaccineerd tegen al die vieze ziektes daar:  CHECK

-Paspoort: CHECK

-Fototoestel  om alle mooie momenten vast te leggen en jullie jaloers te maken: CHECK

-Een reserve vetlaag  voor moest ik daar honger lijden: CHECK CHECK CHECK (cfr elke dag een potje pringels de afgelopen twee maanden)

-Een dak boven mijn hoofd: CHECK

            (Neen, het is niet omdat ik met straatkinderen werk dat ik dit niet mag hebben- al klinkt het wel controversieel). Ik heb een appartementje bemachtigd samen met de twee andere meisjes die meegaan.  Het bevindt zich vrij ver van de bekende toeristische buurten met Copacabana en de Suikerbroodberg. Met de auto ben ik daar op een half uurtje, met het openbaar vervoer toch zeker een uur. Wel wonen we vlakbij de organisatie waar we elke dag zullen werken. Top dus. 

- Sjaal, muts, botten, handschoenen:   CHHH... 
            Haja, juist, dat heb ik helemaal niet nodig dit jaar! (Google zegt dat het in Rio de Janeiro  op zondag 30 graden zal zijn, helaas wel met een zware donderwolk erbij) 

Hihihihi. Ik heb hele valies vol met shorten en topjes, en toch ook enkele kleedjes. Juwelen laat ik thuis, ik wil niet zo nodig overvallen worden.  Ja, daar heb ik toch wel een héél klein tieniebeetje bang voor.

-Afscheid: ’T zal nie zijn zeker!

-Een grote doos vol met durf, lef, initiatief en zin: DRIEDUBBEL CHECK!

Als ik nog iets vergeten ben,  aarzel niet om het me te zeggen, ondertussen heb je nog één uur de kans!

Bon, na dit literair meesterwerk is het nu tijd om nog wat als een kip zonder kop rond te lopen en te stressen of ik wel alles mee heb. 

Kakelende groetjes,

Jolien

Trommelgeroffel

Tatarata tataa!

Hier is ie dan, de blog waar jullie de komende zes maanden al mijn avonturen kunnen volgen. Voor diegenen die net wat meer willen dan de foto’s op facebook. ;-) Op 28 oktober omstreeks 06.15 stap ik namelijk op het vliegtuig...Eindbestemming: Rio de Janeiro. "A cidade marvilhosa (‘prachtige stad’)", zoals die ook wel genoemd wordt. Bij ons beter bekend als de stad van het carnaval en de samba. Bij het horen van Rio de Janeiro of Brazilië, denk je meestal meteen aan Copacabana, caipirinha, capoeira of gewoon aan zon, zee en strand. 

Rio de Janeiro staat echter ook bekend om zijn favelas (krottenwijken). De film 'Cidade de Deus' doet bij velen wel een belletje rinkelen. Zoals Vranckx enkele weken geleden in zijn reportage verwoordde; “Rio de Janeiro: Stad van drugs en spelen.” Criminaliteit en corruptie zijn er dagelijkse kost. De stad kent net zoals de rest van Brazilië een enorme sociale ongelijkheid. De omstandigheden waarin sommige kinderen moeten opgroeien, lijken me bikkelhard. Sommige plekken lijken me een broedhaard van crimineeltjes en bendeleden. Vanuit mijn pedagogische achtergrond liet dit me niet onberoerd. Ik moést hier iets mee doen!

Zes maanden zal ik meedraaien als vrijwilliger in de organisatie “AMAR”, een organisatie die zich inzet voor de opvang en reïntegratie van straatkinderen. Zij bieden onder andere ook pedagogische workshops en alfabetiseringsklasjes. Daarnaast wordt er gewerkt aan de gezinshereniging . Waar nodig wordt er ook in psycho-sociale begeleiding voorzien en worden therapeutische stappen ondernomen voor drugsontwenning. Ook is er een preventieve actielijn die gezinnen in de favelas benadert http://www.vicngo.be/nl/398).

Ik zie deze zes maanden als een kans om ervaring op te doen op pedagogisch en persoonlijk vlak. Ik hoop wat te kunnen meelopen met de psycholoog, en mag misschien engelse lesjes geven. Ook zal ik extra aandacht geven aan kinderen met leermoeilijkheden. Ik hoop natuurlijk zelf echt wat te betekenen voor de kinderen en mensen daar, maar dat is een illusie met maar zes maanden tijd. Desondanks zal ik wel mee iets tastbaars kunnen verwezelijken. Naast het meedraaien in de organisatie hebben we namelijk een project dat we daar zullen uitvoeren. In samenwerking met Vormen vzw, een expertisecentrum voor kinderrechteneducatie, zullen we meehelpen met het ontwikkelen van ontwikkelingseducatief materiaal. Dit educatief materiaal zal in de scholen in Vlaanderen  gebruikt kunnen worden. De Vlaamse jongeren hebben namelijk een stereotiep beeld over kinderen in het zuiden. Het huidige materiaal is niet effectief en is aan vernieuwing toe. Er is nood aan materiaal dat tot stand komt vanuit inspraak met de kinderen uit het zuiden zelf. Wij zullen zorgen voor de input vanuit Brazilië. Samen met de kinderen proberen we te achterhalen wie ze echt zijn en hoe ze hier bij ons willen gezien worden (http://www.vormen.org/).

Ik zal met een harde realiteit te maken krijgen. Zal ik hiertegen bestand zijn? Vermits ik binnenkort graag met probleemjongeren of probleemgezinnen wil werken is dit alvast een goede (lees: extreme) test. Uiteraard blijft Rio een ongeloofelijke stad, het zal ongetwijfeld een onvergetelijke ervaring worden! (Zoveel on’s in één zin zeg, da’s kunnen). 

Voilà, dat is al een hele boterham. En eigenlijk ben ik nog lang niet uitgepraat... 

Até breve,

Jolinha

Voor de liefhebbers...

De situatie in beelden.. Op http://www.letterfrommychild.nl/ (doorklikken naar Ana Raquel), "Letter from my child- Ana Raquel", vind je een fragmentje over het leven en de gezinsherintegratie van een straatmeisje, dat mede dankzij de organisatie AMAR kon gerealiseerd worden.